#139372 13.07.2008 19:21:56
Rodzaje zasadzek
Zasadzka to najbardziej agresywna metoda zwalczania przeciwnika. Umożliwia likwidację znacznych sił niewielkimi środkami. Istnieją dwa rodzaje zasadzki:
- natychmiastowa zasadzka – jest wykonywana z minimalnym przygotowaniem jako rezultat akcji przeciwnika. Może zostać wykonana jako element oderwania się od przeciwnika, żeby spowodować u niego dodatkowe straty powodujące odpuszczenie pościgu. Sukces natychmiastowej zasadzki polega na dobrym przygotowaniu, inicjatywie dowódcy, wyborze terenu, agresywności i pracy zespołowej.
- zaplanowana zasadzka – jest z góry zaplanowana akcją, przećwiczoną i wykonaną jako oddzielna operacja w ramach patrolu. Zaplanowana zasadzka składa się z 3 elementów: patrol na miejsce zasadzki, zastawienie i wykonanie zasadzki oraz patrol powrotny z miejsca jej wykonania do bazy. Zaplanowana zasadza może być:
1. liniowa – oddział ustawiony jest w tyralierze oczekując na nadejście przeciwnika
2. przestrzenna – oddział jest podzielony na grupy, których ogień koncentruje się w wybranym punkcie
3. mechaniczna – zasadzka jest wykonywana za pomocą zdalnie kierowanych środków ogniowych
Wybór miejsca na zasadzkę
Dobre miejsca na zasadzkę to:
1. znane szlaki przeciwnika
2. punkty czerpania wody, magazynowania żywności lub polowe składy amunicji
3. linie odwrotu przeciwnika
4. miejsca skąd pobierane są drewno/roślinność (na opał, budulec lub maskowanie)
Podczas wybierania miejsca na zasadzkę należy wziąść pod uwagę następujące czynniki:
1. strefa śmierci musi być wystarczająco duża, żeby pomieścić spodziewanego przeciwnika
2. patrol musi mieć dobre pole ognia i obserwacji w strefę śmierci
3. skrzydła zasadzki muszą być dobrze pokryte obserwacją i ogniem – zarówno ze względu na bezpieczeństwo, jak i na wczesne ostrzeganie o zbliżającym się przeciwniku
4. wybrane miejsce musi oferować dobry kamuflaż, ale nie do tego stopnia, żeby utrudniał on kontrolę nad patrolem lub utrudniał komunikację
5. wybrane miejsce musi oferować dobrą drogę odwrotu i zabezpieczenie tyłów zasadzki
Sekwencja zajmowania zasadzki
Po otrzymaniu rozkazu wykonania zasadzki dowódca wydaje rozkaz ostrzegawczy i rozpoczyna planowanie operacji. Po wyborze miejsca zasadzki na podstawie rozpoznania, mapy lub zdjęć lotniczych, wydaje szczegółowe rozkazy obejmujące dokładną trasę patrolową z bazy do miejsca założenia zasadzki. Rozkazy powinny zawierać:
1. typ zasadzki
2. indywidualną pozycję każdego żołnierza
3. sektory ogniowe
4. lokalizację bazy wypadowej
5. lokalizację punktów zbiorczych RV
6. akcję podczas zajmowania zasadzki
7. metodę wyzwalania zasadzki – oraz metodę alternatywną
8. żołnierzy wyznaczonych do przeszukiwania ciał
9. plan zwodzenia przeciwnika
10. ustalone sygnały na:
• nadejście przeciwnika
• otwarcie ognia
• zaprzestanie ognia
• zabezpieczenie strefy śmierci
• rozpoczęcie przeszukiwania
• odwrót
Zajmowanie zasadzki
Podstawowa zasadzka ma postać liniową. Składa się z 3 grup:
1. ubezpieczenie skrzydłowe
2. grupa szturmowa (killing group)
3. ubezpieczenie tyłów
Przed zbliżeniem się do miejsca zasadzki, patrol zatrzymuje się w odległoœści ok. 150 – 200 m. w zależności od terenu i przyjmuje obronę okrężną. Manewr ten powinien być poprzedzony łamaniem tropu. Po 15 min. lub kiedy dowódca upewni się, że patrol nie został skompromitowany, patrol ustawia się w szereg w sekwencji zajmowania zasadzki. Zasadzka jest zastawiana zawsze w tym samym kierunku, co podczas ćwiczeń, np. od lewej do prawej:
• ubezpieczenie tyłów
• ubezpieczenie lewoskrzydłowe
• grupa szturmowa
• ubezpieczenie prawoskrzydłowe
Dochodząc na miejsce zasadzki, grupa ubezpieczenia tyłów zatrzymuje się w centralnej pozycji i dowódca rozprowadza grupy na swoje stanowiska. Istotna jest minimalizacja ruchu na miejscu zasadzki w celu maksymalnego zachowania naturalnego środowiska. Zastępca dowódcy znajduje się w grupie ubezpieczenia tyłów i ma za zadanie utrzymywać łączność z wyższym szczeblem dowodzenia, oprócz zadania ubezpieczenia tyłu zasadzki.
Inicjacja zasadzki
Zasadzka jest planowana na ściśle określony rozmiar przeciwnika. To znaczy, że jeżeli w zasadzkę wejdzie jeden żołnierz przeciwnika to nie ma sensu jej inicjować i kompromitować (zależy oczywiście od rozkazów operacyjnych). Natomiast jeżeli przez zasadzkę przejdzie dywizja z czołgami to jej inicjacja byłaby samobójstwem. Generalnie można przyjąć, że pluton jest w stanie rozbić oddział liczący do 15, maksymalnie 30 żołnierzy przeciwnika w zasadzce liniowej. Jak zawsze w każdym działaniu zależy to od przeciwnika, terenu i rozkazów.
Zasadzka jest zawsze inicjowana przez dowódcę oddziału przy użyciu środka maksymalnego rażenia. Dowódca otrzymuje sygnał nadejścia przeciwnika od swoich ubezpieczeń skrzydłowych za pomocą sygnału radiowego lub za pomocą linii komunikacyjnej – bardzo skuteczna i preferowana metoda. Dowódca musi określić rozmiar grupy przeciwnika (jeżeli nie ma informacji od ubezpieczenia skrzydłowego) oraz moment inicjacji.
Każdy żołnierz natychmiast, w momencie inicjacji otwiera ogień w strefę śmierci według swoich rozkazów ogniowych. Typowy rozkaz ogniowy dla KM to 200 sztuk amunicji, a dla strzelców 60 sztuk. Niektórzy dowódcy praktykują zasadę, że dwóch strzelców wstrzymuje się od ognia „na wszelki wypadek” – po zakończeniu kanonady mają oni pełne magazynki, w innym przypadku całej obsadzie zasadzki kończy się w tym samym momencie amunicja.
Odwrót z zasadzki
Po zakończeniu akcji dowódca daje sygnał do odwrotu z zasadzki. Oddział wycofuje się w odwrotnej kolejnoœci w stosunku do zajmowania zasadzki. Oddział rozpoczyna patrol z powrotem do bazy lub w inne, ustalone miejsce. W praktyce patrol będzie się odbywać z reguły w kolumnie, ze względu na ograniczoną widoczność (większość zasadzek odbywa się w nocy) i na tempo marszu, oddalające oddział od miejsca zasadzki w najszybszym tempie.
Zasadzka to najbardziej agresywna metoda zwalczania przeciwnika. Umożliwia likwidację znacznych sił niewielkimi środkami. Istnieją dwa rodzaje zasadzki:
- natychmiastowa zasadzka – jest wykonywana z minimalnym przygotowaniem jako rezultat akcji przeciwnika. Może zostać wykonana jako element oderwania się od przeciwnika, żeby spowodować u niego dodatkowe straty powodujące odpuszczenie pościgu. Sukces natychmiastowej zasadzki polega na dobrym przygotowaniu, inicjatywie dowódcy, wyborze terenu, agresywności i pracy zespołowej.
- zaplanowana zasadzka – jest z góry zaplanowana akcją, przećwiczoną i wykonaną jako oddzielna operacja w ramach patrolu. Zaplanowana zasadzka składa się z 3 elementów: patrol na miejsce zasadzki, zastawienie i wykonanie zasadzki oraz patrol powrotny z miejsca jej wykonania do bazy. Zaplanowana zasadza może być:
1. liniowa – oddział ustawiony jest w tyralierze oczekując na nadejście przeciwnika
2. przestrzenna – oddział jest podzielony na grupy, których ogień koncentruje się w wybranym punkcie
3. mechaniczna – zasadzka jest wykonywana za pomocą zdalnie kierowanych środków ogniowych
Wybór miejsca na zasadzkę
Dobre miejsca na zasadzkę to:
1. znane szlaki przeciwnika
2. punkty czerpania wody, magazynowania żywności lub polowe składy amunicji
3. linie odwrotu przeciwnika
4. miejsca skąd pobierane są drewno/roślinność (na opał, budulec lub maskowanie)
Podczas wybierania miejsca na zasadzkę należy wziąść pod uwagę następujące czynniki:
1. strefa śmierci musi być wystarczająco duża, żeby pomieścić spodziewanego przeciwnika
2. patrol musi mieć dobre pole ognia i obserwacji w strefę śmierci
3. skrzydła zasadzki muszą być dobrze pokryte obserwacją i ogniem – zarówno ze względu na bezpieczeństwo, jak i na wczesne ostrzeganie o zbliżającym się przeciwniku
4. wybrane miejsce musi oferować dobry kamuflaż, ale nie do tego stopnia, żeby utrudniał on kontrolę nad patrolem lub utrudniał komunikację
5. wybrane miejsce musi oferować dobrą drogę odwrotu i zabezpieczenie tyłów zasadzki
Sekwencja zajmowania zasadzki
Po otrzymaniu rozkazu wykonania zasadzki dowódca wydaje rozkaz ostrzegawczy i rozpoczyna planowanie operacji. Po wyborze miejsca zasadzki na podstawie rozpoznania, mapy lub zdjęć lotniczych, wydaje szczegółowe rozkazy obejmujące dokładną trasę patrolową z bazy do miejsca założenia zasadzki. Rozkazy powinny zawierać:
1. typ zasadzki
2. indywidualną pozycję każdego żołnierza
3. sektory ogniowe
4. lokalizację bazy wypadowej
5. lokalizację punktów zbiorczych RV
6. akcję podczas zajmowania zasadzki
7. metodę wyzwalania zasadzki – oraz metodę alternatywną
8. żołnierzy wyznaczonych do przeszukiwania ciał
9. plan zwodzenia przeciwnika
10. ustalone sygnały na:
• nadejście przeciwnika
• otwarcie ognia
• zaprzestanie ognia
• zabezpieczenie strefy śmierci
• rozpoczęcie przeszukiwania
• odwrót
Zajmowanie zasadzki
Podstawowa zasadzka ma postać liniową. Składa się z 3 grup:
1. ubezpieczenie skrzydłowe
2. grupa szturmowa (killing group)
3. ubezpieczenie tyłów
Przed zbliżeniem się do miejsca zasadzki, patrol zatrzymuje się w odległoœści ok. 150 – 200 m. w zależności od terenu i przyjmuje obronę okrężną. Manewr ten powinien być poprzedzony łamaniem tropu. Po 15 min. lub kiedy dowódca upewni się, że patrol nie został skompromitowany, patrol ustawia się w szereg w sekwencji zajmowania zasadzki. Zasadzka jest zastawiana zawsze w tym samym kierunku, co podczas ćwiczeń, np. od lewej do prawej:
• ubezpieczenie tyłów
• ubezpieczenie lewoskrzydłowe
• grupa szturmowa
• ubezpieczenie prawoskrzydłowe
Dochodząc na miejsce zasadzki, grupa ubezpieczenia tyłów zatrzymuje się w centralnej pozycji i dowódca rozprowadza grupy na swoje stanowiska. Istotna jest minimalizacja ruchu na miejscu zasadzki w celu maksymalnego zachowania naturalnego środowiska. Zastępca dowódcy znajduje się w grupie ubezpieczenia tyłów i ma za zadanie utrzymywać łączność z wyższym szczeblem dowodzenia, oprócz zadania ubezpieczenia tyłu zasadzki.
Inicjacja zasadzki
Zasadzka jest planowana na ściśle określony rozmiar przeciwnika. To znaczy, że jeżeli w zasadzkę wejdzie jeden żołnierz przeciwnika to nie ma sensu jej inicjować i kompromitować (zależy oczywiście od rozkazów operacyjnych). Natomiast jeżeli przez zasadzkę przejdzie dywizja z czołgami to jej inicjacja byłaby samobójstwem. Generalnie można przyjąć, że pluton jest w stanie rozbić oddział liczący do 15, maksymalnie 30 żołnierzy przeciwnika w zasadzce liniowej. Jak zawsze w każdym działaniu zależy to od przeciwnika, terenu i rozkazów.
Zasadzka jest zawsze inicjowana przez dowódcę oddziału przy użyciu środka maksymalnego rażenia. Dowódca otrzymuje sygnał nadejścia przeciwnika od swoich ubezpieczeń skrzydłowych za pomocą sygnału radiowego lub za pomocą linii komunikacyjnej – bardzo skuteczna i preferowana metoda. Dowódca musi określić rozmiar grupy przeciwnika (jeżeli nie ma informacji od ubezpieczenia skrzydłowego) oraz moment inicjacji.
Każdy żołnierz natychmiast, w momencie inicjacji otwiera ogień w strefę śmierci według swoich rozkazów ogniowych. Typowy rozkaz ogniowy dla KM to 200 sztuk amunicji, a dla strzelców 60 sztuk. Niektórzy dowódcy praktykują zasadę, że dwóch strzelców wstrzymuje się od ognia „na wszelki wypadek” – po zakończeniu kanonady mają oni pełne magazynki, w innym przypadku całej obsadzie zasadzki kończy się w tym samym momencie amunicja.
Odwrót z zasadzki
Po zakończeniu akcji dowódca daje sygnał do odwrotu z zasadzki. Oddział wycofuje się w odwrotnej kolejnoœci w stosunku do zajmowania zasadzki. Oddział rozpoczyna patrol z powrotem do bazy lub w inne, ustalone miejsce. W praktyce patrol będzie się odbywać z reguły w kolumnie, ze względu na ograniczoną widoczność (większość zasadzek odbywa się w nocy) i na tempo marszu, oddalające oddział od miejsca zasadzki w najszybszym tempie.