Wzajemne Wsparcie Ogniowe
Wzajemne wsparcie jest podstawą wszystkich działań w terenie. Podczas walki żołnierz wykonuje dwa podstawowe zadania – przemieszcza się, albo wspiera kolegę (czego w naszej ekipie brakuje...). Ta sama zasada ma zastosowanie do niemal wszystkich związków taktycznych niezależnie od rozmiaru. Zadań tych nie można połączyć.
Jeżeli żołnierz przemieszcza się, nie może zapewnić efektywnego wsparcia, a jeżeli zapewnia wsparcie - to stoi w miejscu. Podczas operacji, plutony osłaniają się wzajemnie, sekcje przemieszczają pod wzajemną ochroną, jedna grupa ochrania drugą a indywidualni żołnierze osłaniają się w parach.
Wzajemne wsparcie jest podstawową zasadą taktyki zielonej. Każdy przemieszczający się element zespołu jest osłaniany przez inny który jest w tym momencie stacjonarny. Elementy znajdujące się w ruchu nie mogą efektywnie siebie osłaniać a tym bardziej osłaniać inne elementy. Zasada jest często streszczana w formie: Jedna noga na Ziemi, jedna ręka na spuście.
JEDNA NOGA NA ZIEMI, JEDNA RĘKA NA SPUŚCIE
Podstawowa idea wzajemnego wsparcia: jeden żołnierz prowadzi ogień do celu, a jego kolega przemieszcza się naprzód. Według sztuki powinien prowadzić ogień z pozycji leżącej aczkolwiek nie jest to wymagane.
Kiedy jedna grupa przemieszcza się, druga ją osłania z maksymalnie stabilnej i bezpiecznej pozycji – najlepiej leżąc.
Wzajemne wsparcie może odbywać się na „sucho” lub na „ostro”. Podczas suchego wsparcia element ubezpieczający prowadzi obserwację i jest przygotowany do natychmiastowego otwarcia ognia w kierunku możliwego niebezpieczeństwa. Podczas ostrego wsparcia element osłaniający prowadzi ogień w kierunku jego możliwych pozycji.
Para żołnierzy może przemieszczać się na dwa sposoby:
- żabka – pierwszy żołnierz przyjmuje pozycję osłaniającą, drugi patroluje kilka metrów przed jego pozycję i zatrzymuje się i role się zmieniają;
- gąsienica – pierwszy żołnierz przyjmuje pozycję osłaniającą, drugi patroluje bezpośrednio do jego pozycji, gdzie zatrzymuje się i role się zmieniają;
Dlaczego wzajemne wsparcie działa?
Wzajemne wsparcie działa przede wszystkim dlatego że cel jest cały czas pokryty obserwacją lub ogniem.
Załóżymy że oddział zbliża się do budynku - jeżeli część oddziału obserwuje budynek, a druga się przemieszcza w jego kierunku to ewentualny przeciwnik, który pojawi się np. w oknie, zostanie natychmiast ostrzelany przez zespół wsparcia. Przeciwnik może się schować albo narazić na ogień zespołu ubezpieczajłcego. Przeciwnik nie ma wystarczająco dużo czasu żeby poprawnie celować i prowadzić skuteczny ogień.
Każdy patrol ma na celu konkretne zadanie. W większości wypadków patrol musi zlokalizować na wyznaczonym terenie konkretny obiekt lub przeciwnika, którego dokładna pozycja nie jest znana. Patrol działa w sektorze terenu przydzielonym przez sztab, poza którym nie może się samowolnie poruszać. W zależności od sytuacji taktycznej, pierwszym krokiem jest wyznaczenie miejsca na bazę patrolową. Jest to punkt położony optymalnie w stosunku do wyznaczonego sektora odpowiedzialności. Po założeniu bazy, wyruszają z niej w teren patrole mające na celu zlokalizowanie przeciwnika. Jeżeli baza została założona w sile plutonu, jedna drużyna jest odpowiedzialna za jej bezpieczeństwo, druga odpoczywa i jest gotowa do udzielenia wsparcia, a trzecia drużyna jest w terenie i wykonuje zadania.
Wzajemne wsparcie jest podstawą wszystkich działań w terenie. Podczas walki żołnierz wykonuje dwa podstawowe zadania – przemieszcza się, albo wspiera kolegę (czego w naszej ekipie brakuje...). Ta sama zasada ma zastosowanie do niemal wszystkich związków taktycznych niezależnie od rozmiaru. Zadań tych nie można połączyć.
Jeżeli żołnierz przemieszcza się, nie może zapewnić efektywnego wsparcia, a jeżeli zapewnia wsparcie - to stoi w miejscu. Podczas operacji, plutony osłaniają się wzajemnie, sekcje przemieszczają pod wzajemną ochroną, jedna grupa ochrania drugą a indywidualni żołnierze osłaniają się w parach.
Wzajemne wsparcie jest podstawową zasadą taktyki zielonej. Każdy przemieszczający się element zespołu jest osłaniany przez inny który jest w tym momencie stacjonarny. Elementy znajdujące się w ruchu nie mogą efektywnie siebie osłaniać a tym bardziej osłaniać inne elementy. Zasada jest często streszczana w formie: Jedna noga na Ziemi, jedna ręka na spuście.
JEDNA NOGA NA ZIEMI, JEDNA RĘKA NA SPUŚCIE
Podstawowa idea wzajemnego wsparcia: jeden żołnierz prowadzi ogień do celu, a jego kolega przemieszcza się naprzód. Według sztuki powinien prowadzić ogień z pozycji leżącej aczkolwiek nie jest to wymagane.
Kiedy jedna grupa przemieszcza się, druga ją osłania z maksymalnie stabilnej i bezpiecznej pozycji – najlepiej leżąc.
Wzajemne wsparcie może odbywać się na „sucho” lub na „ostro”. Podczas suchego wsparcia element ubezpieczający prowadzi obserwację i jest przygotowany do natychmiastowego otwarcia ognia w kierunku możliwego niebezpieczeństwa. Podczas ostrego wsparcia element osłaniający prowadzi ogień w kierunku jego możliwych pozycji.
Para żołnierzy może przemieszczać się na dwa sposoby:
- żabka – pierwszy żołnierz przyjmuje pozycję osłaniającą, drugi patroluje kilka metrów przed jego pozycję i zatrzymuje się i role się zmieniają;
- gąsienica – pierwszy żołnierz przyjmuje pozycję osłaniającą, drugi patroluje bezpośrednio do jego pozycji, gdzie zatrzymuje się i role się zmieniają;
Dlaczego wzajemne wsparcie działa?
Wzajemne wsparcie działa przede wszystkim dlatego że cel jest cały czas pokryty obserwacją lub ogniem.
Załóżymy że oddział zbliża się do budynku - jeżeli część oddziału obserwuje budynek, a druga się przemieszcza w jego kierunku to ewentualny przeciwnik, który pojawi się np. w oknie, zostanie natychmiast ostrzelany przez zespół wsparcia. Przeciwnik może się schować albo narazić na ogień zespołu ubezpieczajłcego. Przeciwnik nie ma wystarczająco dużo czasu żeby poprawnie celować i prowadzić skuteczny ogień.
Każdy patrol ma na celu konkretne zadanie. W większości wypadków patrol musi zlokalizować na wyznaczonym terenie konkretny obiekt lub przeciwnika, którego dokładna pozycja nie jest znana. Patrol działa w sektorze terenu przydzielonym przez sztab, poza którym nie może się samowolnie poruszać. W zależności od sytuacji taktycznej, pierwszym krokiem jest wyznaczenie miejsca na bazę patrolową. Jest to punkt położony optymalnie w stosunku do wyznaczonego sektora odpowiedzialności. Po założeniu bazy, wyruszają z niej w teren patrole mające na celu zlokalizowanie przeciwnika. Jeżeli baza została założona w sile plutonu, jedna drużyna jest odpowiedzialna za jej bezpieczeństwo, druga odpoczywa i jest gotowa do udzielenia wsparcia, a trzecia drużyna jest w terenie i wykonuje zadania.